Durf doen!

  

Van een hogeschool- of universiteitsstudent wordt verwacht dat hij over een zekere intelligentie en doorzettingsvermogen beschikt maar voor studenten met een beperking blijken deze twee componenten vaak niet voldoende te zijn. Gelukkig voorziet UGent in een aantal ondersteunende diensten en faciliteiten voor deze studenten. Gezien de complexiteit maar vooral de diversiteit van de beperkingen is de aangeboden steun vaak ontoereikend. In mijn situatie van een auditieve beperking is in ideale omstandigheden slecht 15% van een les te volgen. En toch is het mogelijk om een academische loopbaan als onderzoeker aan UGent uit te bouwen. Hierbij zijn er naar mijn mening drie katalysatoren van belang.

Medestudenten of collega’s zijn de eerste contactpersonen. Naarmate de opleiding evolueert van Bachelor over Master naar PhD is het gemakkelijker de “juiste” medestudent/collega te vinden. De zoektocht in de Bachelorjaren naar studiegenoten met de juiste skills was niet evident. Belangrijk hierbij was de bijdrage van de dienst Begeleiding Studenten met een Handicap die mijn medestudenten informeerde over mijn problematiek. Ik had het geluk twee medestudenten te treffen met de juiste studieingesteldheid en de gepaste dosis “Overpoort”. Vrienden voor het leven. In de PhD opleiding zijn de collega’s zo professioneel dat zij spontaan klaar staan om bij te springen waar het nodig is.

Misschien lijkt het wat oubollig maar elke beperking impliceert een compensatie die in de eerste plaats van jezelf moet komen. Ik ben ervan overtuigd dat hogere studies voor personen met een beperking enkel kunnen indien er iets meer dan voldoende inzet is en net omdat de loopbaan nu en dan over een stukje kasseien loopt is het bereiken van de aankomst zoveel mooier. Ondersteuning vanuit de Universiteit moet dus meer dan pedagogisch en/of technisch zijn.

Professoren spelen hierin een essentiële rol. Een “goede” prof heeft door waarom een bepaald aspect van de opleiding problematisch is omwille van de beperking. Het gevaar bestaat dat empathie de bovenhand neemt op het rationele en daar ben je als student niet bij gebaat. Ik heb, in mijn Master, het geluk gehad van een aantal professoren les te krijgen die mij uitgedaagd hebben en in mij geloofden. De kans die ik kreeg om te doctoreren zou niet mogelijk geweest zijn zonder het vertrouwen van mijn promotor Prof. dr. Isabel Van Driessche.

Met dit laatste kan ik alleen maar dankbaar hopen dat het beleid aan onze Universiteit groeiend blijft investeren in de diversiteit van de student.

Hannes Rijckaert

UGhentSCRiPTSResearcGateORCIDLinkedIn