Wij die wandelen in het licht
van het zacht getijde,
het verwonderd aangezicht
naar de pracht der weiden,
elkaar leidend bij de hand
door het lieflijk groene land -
niet zal Hij ons scheiden.

Wie heeft onze gang geleid
langs koele stromen,
ons in liefde en licht geweid
aan de groene zomen,
ons van tranen en angst bevrijd?
Wat met schromen werd verbeid
is met schroom gekomen.

In de zomen van het licht
gaan wij aardse beiden,
komend voor zijn aangezicht
aan het eind der tijden
zien wij eindelijk, ongedeeld
wat geen aardse wei verbeeldt:
Glans in glans, door glans omspoeld
op de groene weiden.