|
Een huiskerk is niet alleen een kerk die in een huis bijeenkomt. Wat
een kerk precies is wordt niet in eerste instantie bepaald door de
plaats waar ze samen komt, maar door HOE ze samenkomt. De manier
waarop behoort de functie van een kerkbijeenkomst te weerspiegelen.
Als de functie van de kerk en haar samenkomsten ooit goed
begrepen werd, zal dit wel door de twaalf apostels geweest zijn.
Ze waren door Jezus uitgekozen voor een drie jaar lange persoonlijke
training, daarna besteedde Jezus nog eens veertig dagen aan hen, na
zijn opstanding en ze ontvingen samen een overduidelijke en
bekrachtigende uitstorting van Gods Geest. Dit moet allemaal
weerspiegeld geweest zijn in de manier waarop zij nadien als kerk
bijeen kwamen.
Huiskerken zoeken in het nieuwe testament naar patronen van de
kerkpraktijk, of naar de apostolische traditie, in de overtuiging
dat dit de norm is voor een goede kerkpraktijk en -dynamiek vandaag.
Ze vragen zich niet af of ze moeten handelen zoals men dat in het NT
deed, maar waarom ze ooit iets op een andere manier zouden willen
doen. Ze nemen geen genoegen met "omdat onze tegenwoordige
kerktraditie dat nu eenmaal voorschrijft".
Huiskerken ervaren de bijzondere tegenwoordigheid van de Heer, en
bijzondere geestelijke opbouw als ze wekelijks samenkomen om het
"brood met elkaar te breken" in de vorm van een gewone maaltijd tot
nagedachtenis van Jezus. Daarbij staat het streven naar eenheid en
het delen met elkaar centraal. Ter deze gelegenheid wordt op
interactieve wijze over de zaken van Gods koninkrijk gesproken, en
gestreefd naar unanieme beslissingen. Oudsten en leiders onderwerpen
zich aan deze beslissingen van de gemeente, en gedragen zich als een
ingehuurde gids, die wegens zijn kennis en ervaring het best gevolgd
wordt, maar uiteindelijk toch maar in dienst van de gemeente staat.
Het meest cruciale is de nadruk op de tegenwoordigheid van de
Heer, als twee of meer in zijn naam vergaderd zijn, en het zoeken
naar wat Hij zegt om te doen wat Hij wil. Door dit te
verwaarlozen zou het streven naar een NT-ische kerkpraktijk eerder
een last dan een plezier worden. Zonder Christus in het centrum is
het volgen van apostolische patronen wetticisme, een holle vorm,
nutteloos, vervelend en dodelijk voor het geloof.
|
